Άρθρο των Σωτήρη Γεωργόπουλου & Δημήτρη Κοδέλα,
μέλη της Κ.Ο.Ε. και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Εδώ και δύο μήνες η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ οδηγεί τη χώρα σε μια μαύρη τρύπα απ’ την οποία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να εξέλθει. Οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης δεν είναι απλά αναποτελεσματικές ή άσχετες με τις προεκλογικές δεσμεύσεις αλλά, πολύ περισσότερο, σπρώχνουν την κοινωνία σε μια ουσιαστική, αν όχι και τυπική, χρεοκοπία.
Το πρώτο σημείο, χρονικά, της εξαπάτησης του κόσμου που ξαναεμπιστεύτηκε το ΠαΣοΚ είναι το γεγονός της υποτιθέμενης άγνοιας σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Είναι αν μη τι άλλο τεράστιο ψέμα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και οι στενοί του συνεργάτες δεν γνώριζαν την πραγματική εικόνα του ελλείμματος και του χρέους της Ελλάδας. Η συνάντηση με τον διοικητή της τράπεζας της Ελλάδας Προβόπουλο πριν τις εκλογές είναι ενδεικτική.

Από κει και πέρα, μετά από τις 100 πρώτες μέρες του μέλιτος, στήθηκε με την καταλυτική βοήθεια και συνεργασία του εκδοτικού και τηλεοπτικού κατεστημένου μια τρομακτικής κλίμακας πλύση εγκεφάλου για τις θυσίες που (ξανά-μανά) πρέπει να κάνουν οι πολλοί για να βγούμε από την κρίση στην οποία μας βύθισαν οι λίγοι! Μια καθημερινή λοβοτομή που στοχεύει στην ομαλή μετάβαση σε μια άλλη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.

Κάτω από την ασφυκτική πίεση τόσο των ευρωπαϊκών ελίτ (κύρια της Γερμανίας μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του EcoFin) και της θηλιάς του Συμφώνου Σταθερότητας όσο και των αδίστακτων, κερδοσκοπικών ομίλων και κεφαλαίων τύπου Goldman Sachs (δείτε τις πρόσφατες αποκαλύψεις της εφημερίδας «δρόμος», 27/2/10), ο πρωθυπουργός της χώρας παραδίδει τα κλειδιά της οικονομίας και υπόσχεται να χυθεί αίμα στο βωμό των αγορών.

Μνημείο υποτέλειας αποτελεί η παράδοση της οικονομικής πολιτικής της χώρας στους γραφειοκράτες-εκπροσώπους των αγορών της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., που μπροστά της ωχριά το «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» του Κ. Σημίτη και δίκαια αναρωτιούνται πολλοί πολίτες «ποιος κυβερνά αυτή την χώρα;». Υπόδειγμα ανοησίας αποτελεί να μιλά ο πρωθυπουργός για την «τεχνογνωσία» του ΔΝΤ όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι καταρρεύσεις χωρών έχουν προκληθεί ακριβώς επειδή εφαρμόστηκαν τα μέτρα των «σοφών» του ΔΝΤ.

Οχυρό υποκρισίας αποτελεί πριν λίγους μήνες (στις ευρωεκλογές) το ΠαΣοΚ, δια του Γ. Παπακωνσταντίνου, να ξιφουλκεί ενάντια στον συντηρητικό Μπαρόζο, να μιλά για αντιμετώπιση της κρίσης μέσω αύξησης των κοινωνικών δαπανών, να θυμάται τον Κέυνς, και λίγες μέρες μετά τις εκλογές να υποστηρίζει τα ακριβώς αντίθετα και να παραδίδει την οικονομική πολιτική της χώρας στον Μπαρόζο και τους φίλους του.

Δημιουργείται καταρχήν ένα ερώτημα: Πού οφείλεται η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας; Η γνώμη μας είναι απλή, σαφής μα όχι δημοφιλής στη δημόσια συζήτηση που επιβάλλουν τα ΜΜΕ:

Τα χρέη δημιουργήθηκαν από τις τεράστιες σπατάλες σε εξοπλιστικά προγράμματα, από το ξεπούλημα φιλέτων του δημόσιου τομέα σε ιδιωτικές, κυρίως ξένες, εταιρίες, από τη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα εισαγωγών, σε χώρα παραγωγικά ανάπηρη, στην «εξαΰλωση» δις. ευρώ μέσα από το χρηματιστηριακό τζογάρισμα, στη χρεομηχανή που λειτουργεί με τοκογλυφικούς όρους και που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να αμφισβητήσει, στις τεράστιες επιδοτήσεις κρατικοδίαιτων μεγαλοεπιχειρηματιών με ταυτόχρονη προκλητική μείωση της φορολογίας τους.

Και ποιοι ωφελήθηκαν από αυτές τις πολιτικές; Μα φυσικά το ευρωπαϊκό και ειδικά το Γερμανικό κεφάλαιο αφού αυξήθηκαν οι εξαγωγές προς την Ελλάδα (μάλιστα τη στιγμή που απαιτούν περικοπές είναι έτοιμοι να μας πουλήσουν φρεγάτες 2,5 δις ευρώ και euro fighter…!) και επίσης μια σειρά από βιομήχανους, εφοπλιστές, τραπεζίτες και λοιπούς εθνικούς εργολάβους οι οποίοι εν μέσω κρίσης συνεχίζουν να εμφανίζουν τεράστια κέρδη και παρόλ’ αυτά να ενισχύονται (βλ. 28 δις προς τράπεζες).

Κάτω από αυτή την αντιλαϊκή καταιγίδα οποιαδήποτε αμφιβολία για τις προθέσεις του ΠαΣοΚ καταρρέει και, αντίστοιχα, οποιαδήποτε λογική αποδοχής ως δεδομένων των κατοχικών μέτρων που προτείνονται πρέπει να εκλείψει.

Το ΠαΣοΚ κάτω από τη μπαγκέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγεί σε οικονομική ασφυξία χιλιάδες νοικοκυριά και την οικονομία της χώρας σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο και αυτό πρέπει να καταγραφεί όσο πιο σύντομα γίνεται στη συνείδηση των μισθωτών, των άνεργων, της πλειοψηφίας του κόσμου.

Οι απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη, πίσω από τις πραγματικές ανάγκες αλλά και προάγγελοι για τις αντιστάσεις που έρχονται (παρόλη την υπονόμευσή τους από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες), ήταν η πρώτη απάντηση. Εξίσου εφικτό και αναγκαίο είναι να σπάσει το κλίμα «σοκ και δέος» που προσπαθεί να επιβληθεί και η μόνη λύση είναι εδώ και τώρα να οργανωθεί ένα μεγάλο μέτωπο αντίστασης, ένα ποτάμι ανατροπής των άδικων, αντιλαϊκών μέτρων, για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα.

Να δημιουργηθούν παντού ενωτικές κινήσεις ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας, την τριπλή επιτήρηση και τα συνεχή μέτρα-σοκ. Να απαιτηθεί, μέσω δημοψηφίσματος, να επιλέξει ο λαός αν αποδέχεται τις πολιτικές της ευρωπαϊκής επιτροπής και της κυβέρνησης. Να μετατρέψουμε τελικά την απελπισία, την οργή και την απόγνωση σε συλλογική δράση, διεκδίκηση και ελπίδα.